Wieża Błaznów

Jeśli można wierzyć tej mojej książce którą wcześniej wspomniałem, to pod Doryleą zastosowali, acz dopiero pod koniec i tylko dlatego, że im się strzały skończyły:).

_________________
Człowiek który przedkłada żabę nad świnię nie jest godny miana człowieka

Przepraszam Was panowie bardzo, ale od historii to, na tym forum jest tematów od przysłowiowego za***ania. Ten od tego nie jest :))))

_________________
Pozdrawiam
Jacek

Ajajaj, no to rzeczywiście byk. Właśnie nerwowo kartkuję "Krzyżowców", ale na oślep raczej nie znajdę. Możesz zacytować kawałek o zbrojach płytowych?


Cicho bądź ;-))) Tu się o książce rozmawia, nie o historii :-)))

I jeszcze wyrazów używa ;)

_________________
A jutro znów pójdziemy na całość za to wszystko co się dawno nie udało za dziewczyny które kiedyś nas nie chciały za marzenia które w chmurach się rozwiało za kolegów których jeszcze paru nam zostało

Ach, rzeczywiście. Muszę ocenzurować :-)

Znali beton. Ale to nie oznacza, ze powszechnie używali. Jako cementu, czyli skladnika betonu używali pyłów wulkanicznych, dostępnych na ściśle określonych obszarach. Ale nie znali procesu przeróbki skał wapiennych na cement. Więc wszędzie tam, gdzie surowce nie były dostępne, uzywali wyłacznie zaprawy wapiennej, albo nie stosowali jej w ogóle.

W teorii, nie w praktyce. Bo to troche tak, jak z teorią, że w lesie czolgi sa do niczego. Wszyscy się trzymali teorii, a Niemcy zrobili pancerne natarcie w Ardenach:)
Owszem, teoretycznie nie masz żadnych szans zbliżyc się do muru i wylamywać kamienie bo ktoś Ci kamień na łeb zrzuci. Ale obrona to proces ciągly, w dodatku bronisz (ograniczonymi silami i zasobami) sporej przestrzeni. Więc zaczyna grać rolę rachunek prawdopodobieństwa - czy najpierw zdążysz wylamac kamień, czy dostaniesz w łeb;)
A żeby już bylo ontopicznie i żeby nie narażać sie Murderatorom - to Mortka w "Ostatniej sadze" ma bardzo fajną i prawdziwą scenę, Otóż oblęzeni mają problem - bo się te kamienie do zrzucania na łby nacierających po prostu skończyły. I trzeba rozebrac kaplicę, żeby bylo czym rzucać. Tak to na ogół wylądało, bo i zapasy smoły (btw częściej oleju, był łatwiej dostępny) i kamieni w końcu się kończyły. I wtedy nadchodził czas na dużo bezpieczniejsze niszczenie murów.

Służę:

Z przyłbicą poddartą do góry(o, jest i błąd merytoryczny:)), jako przystoi w czasie harców, w stalowym szłomie, pancerzu, w blachach okrywających uda, ramiona, golenie długą kopię ująwszy krzepko w garść(kopii też wtedy w sumie jeszcze nie było;P), pan de Melun wali wprost na Saracena.



Ta, ale w książce oni nie unikają kamieni tylko się zasłaniają tarczami. I to działało:).



Dobra to o książce. W "Krzyżowcach" już w Clermont,gdy przeróżni rycerze zgłaszają chęć uczestnictwa w krucjacie, otrzymują na znak tego krzyże z płótna na ramię i jakoś tak "samo przez się" ustalają między sobą, która nacja ma nosić jaki kolor krzyża(Francuzi np. czerwony, a Anglicy biały). Tymczasem ten podział kolorystyczny został wprowadzony w czasie trzeciej krucjaty przez Ryśia Lwie Serce i tego Francuza, jak mu tam było:).

_________________
Człowiek który przedkłada żabę nad świnię nie jest godny miana człowieka

Moim zdaniem nie "jak mu tam było" tylko "Filip August" ;-)

_________________
A jutro znów pójdziemy na całość za to wszystko co się dawno nie udało za dziewczyny które kiedyś nas nie chciały za marzenia które w chmurach się rozwiało za kolegów których jeszcze paru nam zostało

U Michałka pewnie nie ma strzygi ;-)

:-/

Runciman: "Skarb świecił pustkami" (w 1081 r.).
:-/
I jeszcze kamyczek ode mnie: "Żony nobilów dźwigały na głowie wysokie, szpiczaste rusztowanie, okryte długim, białym kwefem". Słowem - piętnastowieczny hennin w XI w.
:-/

Jestem zdruzgotana... a właściwie to nie :-) Dobrze jest orientować się, gdzie autorka się pomyliła, ale kiedy ktoś czytał "Krzyżowców" będąc dziesięcio- czy dwunastoletnią dziewczynką, te szczegóły nie miały znaczenia, a za to ogromne wrażenie robiła całość, którą się bardzo mocno przeżywało i która na dobre utrwaliła się w pamięci :-)

U Michałka strzyga nie miałaby nic do roboty, bo u niego rycerstwo było zdyscyplinowane i nie wyrywało się do przodu. Choć z drugiej strony pisał, że zdarzyła się jedna szarża która się zapędziła za daleko i tylko część rycerzy wróciła. Można więc założyć, że byli to właśnie Polacy;P.

Aha i jeszcze jeden kamyczek: autorka pisze, że przeciwko Sieciechowi zbuntowały się różne rody, między innymi Starżowie. Łeż to, Starżowie to przecież rodzina Sieciecha, którą on promował:).

Ale ta książka dała mi pomysł. Oni jechali prosić św. Idziego, żerby utrupił Sieciecha. Może zorganizujemy forumową pielgrzymkę w celu utrupienia innego gościa na "s":>?

Aha i jeszcze kto to ten Runciman i o czym oin pisał:)?

_________________
Człowiek który przedkłada żabę nad świnię nie jest godny miana człowieka

Po pierwsze nieładnie krytykować taką świetną autorkę (na ścianie mam reprodukcje obrazu jej brata ;-)).
Po drugie Staefan Rucimqan historyk angielski, autor min Upadku Konstantynopola. Tu mówimy o największym dziele na wzmiankowany temat, jakie wyszło po polsku: trzytomowe "Dzieje wypraw krzyżowych" (moje wydanie PIW 1987)

_________________
A jutro znów pójdziemy na całość za to wszystko co się dawno nie udało za dziewczyny które kiedyś nas nie chciały za marzenia które w chmurach się rozwiało za kolegów których jeszcze paru nam zostało

Z racji nastroju: "Otago, Otago na zdrowie", czytam po raz trzeci, ale teraz, po latach wygląda to inaczej niż w czasach podstawówki. Niemniej miło. I "Zęby tygrysa" Toma Clancy, na razie nie wciągnęła mnie, zobaczę co będzie dalej. A w kolejce czeka owo wspomniane tu "Śniadanie u Tiffany`ego" bo do tej pory znałam tylko film.

_________________
Przyszłam na świat po to
Aby spotkać ciebie
Ty jesteś moim słońcem
A ja twoim niebem
Po to jesteś na świecie
By mnie tulić w ramionach

To samo, niestety. Aż do samego końca.

Ala: <i>"Zęby tygrysa" Toma Clancy, na razie nie wciągnęła mnie</i>

Mówiłem Ci - gdyby to nie był Clancy, rzuciłbym po kilku(nastu) stronach - resztki kredytu zaufania do autora właśnie się skończyły. Nazwiska głównego bohatera i autora, to nie jest recepta na sukces powieści, dobra fabuła przydałaby się bardziej.

'Czyhający w progu', August Derleth. Minipowieść powstała na podstawie wzmianek w listach H.P. Lovercrafta do Derletha. Derleth, jako posiadacz dyplomu Uniwersytetu Miskatonic, sprawdził się nieźle. Opowieść jest imho bardzo dobra, na miarę opowiadań z 'Zewu Cthulhu'. Nowa Anglia, powoli budowany klimat, drobne nawiązania do innych opowiadań HPL i Mity. Bardzo mi się podobało, dla Cthulthystów - lektura obowiązkowa.

_________________
The infection has been removed
The soul of this machine has improved

są ciekawe rzeczy w najnowszej Nowej Fantastyce - może wieczorem coś wrzucę.

_________________
All those moments will be lost in time...