Wieża Błaznów

Kocham ją bez pamięci.
Tylko pułkownik Hannibal Smith z Drużyny A nie bardzo do tej kreacji się potrafił dopsaować.

_________________
A jutro znów pójdziemy na całość za to wszystko co się dawno nie udało za dziewczyny które kiedyś nas nie chciały za marzenia które w chmurach się rozwiało za kolegów których jeszcze paru nam zostało

I to jest jego jedyna zaleta... Happy end zamienił film w ociekającą słodyczą amerykańską landrynę.

_________________
Tłumaczenie niechlujstwa językowego dysleksją jest jak szpanowanie małym fiutkiem.

Bo ja wiem? Taki nieco nijaki (pewnie dlatego, że go Audrey całkowicie przyćmiła :]), ale jakoś nie odczuwałam powiewu Drużyny A..

_________________
ggadem lub emalią

Nie nie grał jak w ejtimie na pewno. Rokował pewne szanse.
Swoją drogą ciekawe byłoby gdyby zakonczenie było takie jak w książce. Ale tego kota tak żal w filmie i dla tego się musi dobrze skończyć, żeby nie zmókł za bardzo

_________________
A jutro znów pójdziemy na całość za to wszystko co się dawno nie udało za dziewczyny które kiedyś nas nie chciały za marzenia które w chmurach się rozwiało za kolegów których jeszcze paru nam zostało

Przyjmuję twoje wyjaśnienie, aczkolwiek wydaje mi się nieco naciągane;)

_________________
Tłumaczenie niechlujstwa językowego dysleksją jest jak szpanowanie małym fiutkiem.

Mnie utkwiła w pamięci piosenka "Moon River" i kot. Jeżeli chodzi o Hepburn, to zawsze wolałam Katharine.
Z ostatnich lektur: "Dwanaście opowiadań tułaczych" Marqueza. Wspaniała rzecz, po przeczytaniu zostawia niepokojące wrażenie... Ale jednak "Opowiadania" Cortazara przeżywałam bardziej.

Jak Ci się podobało opowiadanie o pokoju w domu przyjaciela Marqueza? (nie pamiętam tytułu, a książka jest u koleżanki) :)

_________________
Wszystkie drogi prowadzą na Haymarket :)

you and me, and the devil makes three

Tak, to opowiadanie było rozbrajające... Ale jeszcze to o kobiecie, która chciała tylko skorzystać z telefonu... i to o dziewczynie, która ukuła się różą... Brrr... Teraz męczę "Wszystko jest względne" Kinga. Jeszcze nic jego nie udało mi się doczytać, więc to kwestia ambicji. Ale chyba nie dam rady. jakoś jego styl na mnie nie działa i nie potrafię się chociaż trochę przestraszyć.

Było przerażające, IMO :]


Taak, obie te historie były takie... prawdopodobne, aż ciarki po plecach chodzą. :]

_________________
Wszystkie drogi prowadzą na Haymarket :)

you and me, and the devil makes three

Magdalena Samozwaniec "Na ustach grzechu" 10/10

Ciekawe, czy gdybym nie przeczytała wstępu do wydanie, które czytałam, to oceniłabym inaczej?:)

_________________
Here comes Lightning down the street
While you just stand there talking
If I were you I'd start to move
And tell my story walking
About a hundred miles an hour!

Aaa, ja też chcę! Na razie "zaliczyłam" tylko "Marię i Magdalenę" i uwielbiam tę książkę, moge ją czytać o każdej porze, w każdym miejscu, w dowolnej kombinacji (t.zn. rozdziały - w dowolnej kolejności) :)) Po "Na ustach..." muszę się wreszcie do antykwariatu jakiegoś wybrać. :)


A co tam było takiego ciekawego? :)

_________________
Wszystkie drogi prowadzą na Haymarket :)

you and me, and the devil makes three

Capote niegruby, więc chyba się za niego dziś zabiorę. Z tym, że lubię film - choć słodki ;)) a Capote to raczej słodki nie jest. Tym bardziej ciekawi mnie konfrontacja ;)

Za tydzień "Kocia kołyska" Vonneguta. Oczywiście nie czytałem. Warto?

_________________
Czułe pozdrowienia! Co cię gniecie?
* * *
Pies, który szczeka, jest niedogotowany - przysłowie chińskie.

THIS IS NOT A LOVE SONG

Lubię Vonneguta, już nie pamiętam "Kociej...", ale IMHO warto :))

_________________
ggadem lub emalią

Ja czytałam "Marię i Magdalenę" oraz "Zalotnicę niebieską". Świetna sprawa, chociaż mało pamiętam, bo to było z 5 lat temu. A "na ustach grzechu" to ta parodia "Trędowatej" i tym podobnych? Samozwaniec jest po prostu ogólnie świetna, jej anegdoty, aforyzmy... Ostatnio, parę miesięcy temu, czytałam książkę wspomnieniową, którą napisał jej mąż. Styl okropny, ale przynajmniej wiarygodna relacja. "Życie z Madzią" czy coś w tym stylu...

Dla mnie ta książka była optymistyczna i pesymistyczna zarazem. Lubię Vonneguta i nie jestem obiektywna. Mimo to polecam.

_________________
Tłumaczenie niechlujstwa językowego dysleksją jest jak szpanowanie małym fiutkiem.